Niobar i bobry

[Quintu]

Tak sobie siadłem i jakoś tak to samo ze mnie wyszło. Czym prędzej spieszę ujawnić Wam te wypociny - być może raz na zawsze wyjaśnią dziwne więzi łączące naszego szanownego Rune Keepera z pewnymi wodnymi zwierzętami.


Dawne to dzieje, które Śródziemia krainy
wszystkie jak ten świat szeroki poruszyły.
A było to tak - Szedł raz Starym Lasem
malutki Rune Keeper podśpiewując basem.

Piosnka była skoczna i wesoła...
i nie przystawała zwierzętom dokoła,
co w tym lesie mieszkały od tysięcy lat
z wszechogromną ciszą za pan brat.

Krasnolud miał to wszystko za nic,
ryczał i podążał aż do lasu granic,
które kończyły się przy sporym bajorku
mrocznym jak samo zło i ciemnym jak w worku.

Woda - zrazu cicha i spokojna -
zaczęła się marszczyć, bulgotać i plątać.
Nagle wychylił się z niej jakiś łeb paskudny
a za nim kolejne... Czy brzydsze? Oto wybór trudny!

Złośliwe czerwone oczka świdrowały Basa,
który chciał tu odpocząć, przetrącić lembasa
i sjestę zrobić i zamoczyć nóżki...
Lecz nie przestał śpiewać, nadal męczył uszki
paskud, owładniętych przez wątpliwy czar
słów pieśni krasnala - Jaaaa Jeeeessstem Niooooobar!!!!

Krasnal zrzucił ogromne buciory, włożył nogi w wodę.
Brudu nie zmył - to ciężkie, lecz dostał ochłodę
co sykiem pary znaczyła powietrze
niknącej po chwili w leciuteńkim wietrze.
Kiedy tak siedział nad brzegiem na boso
dostał raptem prezent - jak świśnięcie kosą
zabrzmiał nagły cios. Rune kepper uległ
i poleciał w mrok.

Kiedy znów się ocknął był w dziwacznej norze,
gdzie strach jest przebywać i o każdej porze
Wokół niego w mroku błyszczały oczęta
i białe kły świeciły - To chyba wilczęta!
Wargi jakoweś! - krzyknął Niobar nasz.
Chciał wziąć nogi za pas - znowu dostał w twarz.

Potem się ciemności wolno rozproszyły,
i krasnal zobaczył kogo pyski były.
Straszliwe, włochate, odziane w siekacze.
Oto wielkie bobry i bobry smarkacze.
Całe wielkie stado go pojmało
i puścić mimo próśb i gróźb nie chciało.

Jakby było mało, jeden z nich gadał krasnoludzką gwarą
Wydał się on Niobarowi najczarniejszą marą.
Pytał się go ciągle o jakoweś źródła
dźwięków z jego gardła a sprawa to trudna.

Wreszcie bobry ostrzegły by nie kusił losu
i już nigdy przy nich nie dobywał głosu.
Od tej pory Niobar cichaczem przemyka
przez leśne ostępy. Ni rzeczki nie dotknie, ni strumyka.
Ma bowiem w pamięci myśl co go wciąż świdruje -
Zwiewaj Niobar - od dzisiaj każdy bóbr cię obserwuje!


pozdrawiam

[emssik]

)

[Madronir]

wyborne

[leyn]

Haha! Super!    Wreszcie się dowiedziałam, o co chodzi z tymi bobrami ;P

Mój ulubiony fragment:

Straszliwe, włochate, odziane w siekacze.
Oto wielkie bobry i bobry smarkacze.

Ciekawe co na to wszystko Niobar

[Huriel]

Mistrzostwo świata, Quintu!

[Veldir]

Coś wspaniałego! Czapki z głów Quintu

[Quintu]

Z niepokojem oczekuję co na to wszystko powie Niobar - pewnie będzie miał szereg uwag, że to nie tak było, że było inaczej, że coś przekręciłem albo źle zrozumiałem...

pozdrawiam

ps. w przygotowaniu "poemat" - "Strzała Veldira" - może się uda skończyć w tym roku

[Tarquill]

Genialne! 

[Bursztynka]

/bow Quintu 
add title Minstrelius Writeus Very Dobruś

[Khelegros]

Hehe pieknie ;]. Niobar sie chyba zamknal w sobie po przeczytaniu ;].

[Niobar]

przed chwilką przeczytałem, brak mi słów

[Xabbu]

Świetne talent nad talenty Gratulacje Quintu.

[emssik]

przed chwilką przeczytałem, brak mi słów

Potwierdzam, chłopak był rozbity do późnej nocy )

[Kadorin]

A może byśmy zrobili temat - Nasza twórczość, czy coś takiego tez bym coś skrobnął ...

[Iago]

Urocze. Seriously.

Do pełnej perfekcji brakuje tylko zachowania stałej długości wersów (liczby zgłosek), szczególnie tych rymujących się.

Czepiam się, bo lubię wierszowaną epikę i dramaty, i takie drobiazgi burzą mi odbiór, skądinąd fajnego, utworu.

Iago the literary critic